مرگ تدریجی یک عشق

وداع

margetadrigi — Fri, 24 Jul 2009 08:32:18 GMT

بالاخره داستان منم با پایانی تلخ به آخرش رسید اول داستانمو با گله کردن شروع کردم و

بعد شروع کردم به تعریف کردن داستان عشقم عشقی که زیبا شروع شد عشقی که ای کاش

پایانش هم مثل اغازش بود عشقی که من تجربه کردم بی ریا بود بی دروغ بود

چند روز پیش داشتم فکر می کردم به اینکه خدا به من محبت کرده که گذاشته من همچین

عشقی رو تجربه کنم بر خلاف حرفای گذشته ام که همیشه از خدا گله

می کردم اینبار می خوام از خدا تشکر کنم تشکر کنم بابت فرصتی که به من داده بود

فرصت تجربه کردن یه عشق پاک یه عشق بدون دروغ خدایا متشکرم

اما ای کاش من این داستان رو هرگز این جوری تموم نمی کردم هرگز شروین من

اینقدر ساده از پیش من نمی رفت ای کاش همیشه می تونست در کنار من بمونه ولی

این تقدیر من نبود که به عشقم برسم این تقدیر من نبود که من و شروین دنیای زیبای داشته

باشیم. شروین برای من همه کار کرد همه کار در سختی های زیادی پیش من بود منم براش

کم نگذاشتم همیشه سعی کردم پیشش بمونم همیشه سعی کردم درکش کنم ولی خداوند

فرصت بیشتر در کنار هم بودن به ما نداد

نمی دونم شاید این جوری برای من بهتر بود شاید خداوند منو لایق شروین نمیدونست

شاید من بد بودم که عشقم از پیشم رفت از پیشم پر کشید رفت جای که از این همه دروغ

دور باشه .

عشق ها حتی در این دنیا میتونه پایدار باشه میتونه استوار باشه به شرطی که دروغ وارد

عشق نکنیم این کلمه زیبا این حس زیبا این حقیقت زیبا باید بدون دروغ بمونه باید پاک

بمونه پاک تر از هر چیزی که فکرشو می کنیم

چون شاید این اخرین هدیه خداوند به انسان ها باشه نباید با فکر عمل دروغ حوس آلودش

کنیم

زندگی من فراز و نشیب های زیادی داشته پستی و بلندی بالا و پایین اما من آخرش کم

کم آوردم نتونستم با مشکلات زندگی بجنگم نتونستم مرگ عشقم رو تحمل کنم نتونستم

وقتی عشقم از پیشم رفت باور کنم که اون دیگه رفته و هیچ و هیچ وقت برنمی گرده

همیشه فکر می کردم یه روز بالاخره میاد و ما باز هم به عشق زیبامون میرسیم

اما هر وقت به این حرفا فکر می کنم دوست دارم از خدا گله کنم ولی دیگه فایده نداره

و گله کردن به هیچ چیز نمی رسه

هر شب وقتی می خوابم ارزو می کنم کاش امشب خواب شروین رو ببینم کاش شروین بیاد

به خوابم البته بعضی شبا که با گریه خوابم میبره شروین به خوابم میاد

میاد و میبینه که هنوز هم عشقش به یادشه هنوز هم به فکرشه

خوب دوستان عزیز داستان منم تموم شد امیدوارم به خاطر اینکه این همه داستانم طولانی

شد از دستم ناراحت نشده باشید و برای من و روح شروین عزیزم دعا کنید

زندگی عشق است عشق افسانه نیست آنکه عشق را آفرید دیوانه نیست

(خدانگهدار)

آخرین عکسها برای دوستان

خودکشی 2

margetadrigi — Fri, 17 Jul 2009 09:05:54 GMT

از همه دیگه بریده بودم از زندگی کردن از تنهای از بی کسی و حتی از خودم حتی از خودم

روزای سرد بی حس و بی کسی رو خیلی سخت می گذروندم

یه روز حدود عصر از خونه در اومدم راه افتادم رفتم سمت پارک همیشگی می خواستم یاد

گذشته ها بیافتم رسیدم به پارک همون اول پارک بغض گرفتم ولی به راهم ادامه دادم و رفتم سمت

اون نیمکت یهو دیدم دوتا دختر و پسر اونجا نشستن بغضم بیشتر شد رفتم رویه نیمکت روبه رو نشستم

و به اونا نگاه می کردم و یاد خاطرات تلخ و شیرینی که با شروین داشتم افتادم

اون خاطرات داشتن منو می کشتن

بعد یه مدت دختر و پسرهپا شدن رفتن بلند شدم و رفتم نشستم روی اون نیمکت

به همه جاش دست می کشیدم حسش می کردم عین دیونه ها شده بودم سرمو گذاشتم رویه لبه ش

افتادم گریه سرمو بین دستام گرفتم یهو یه فکر به ذهنم رسید پا شدم و راه افتادم سمت خونه

می دونستم کسی خونه نیست وقتی رسیدم زنگ زدم تا مطمعا بشم

کسی خونه نبود مادر و پدرم رفته بودن بیرون رفتم تو اطاقام امیدوار بودم این آخرین روز زندگیم باشه

شیر گاز اطاقم رو باز کردم نشستم رو تختم تو اون لحظه دوست داشتم برای اخرین بارم که شده

می شد شروین رو تو بغلم حس کنم با تمام وجود حسش کنم بازم سرشو بزاره رو شونه هام

و دست بکشم تو موهاش ولی این یه فکر بیهوده بود دیگه امکان نداشت

عکس شروین رو از لایه آلبوم در آوردم اون عکسی که باهم تویه جشنواره انداخته بودیم

خوابیدم رو تخت و شروع کردم به نگاه کردنش کاش الان اون موقع بود ای کاش

چشمام سنگین شده بود خدایا یعنی این آخرین روز زندگی منه؟

یوه همه چیز سیاه شد نمی دونستم کجام همه جا سیاه سیاه بود به هرکجا که میدویدم به چیزی

نمی رسیدم و بدتر می شد داد زدم خدایا خدایا خواهش می کنم منو ببر پیش شروینم

خواهش می کنم خدای من

نشستم دستمو گرفتم جلویه چشمام اشک می ریختم

سرمو بلند کردم که داد بزنم خدااااااااااا

ولی همه جا سفید شده بود دست یکی رو پشت سرم حس کردم برگشتم نگاه کردم دیدم

اون اون.........

تویه بیمارستان بهوش اومدم مادرم کناره تختم داشت گریه می کرد بیشتر به دورو ورم نگاه کردم

پدرم رو دیدم جلویه پنجره بود دستشو گرفته بود رو سرش مادرم به پدرم گفت بیا بیا

پسرم بهوش اومده حس کردم می تونم حرف بزنم

گفتم مامان چرا من هنوز زنده ام چرا یه صدای غریبه جواب داد چون خدا نمی خواد

خدا دوست نداره تو بمیری به دورو ورم نگاه کردم دیدم یه پرستاره بهش نگاه کردم چیزی نگفتم

اون شب تا دیر وقت مادرم پیشم بود پدرم اومد تا مادرم رو ببره مادرم نمی خواست بره ولی

پرستارا قانعش کردن که باید بره

اونم رفت نیمه های شب یه پرستار برای دادن دارو هام اومد تو اطاقم

وقتی کارش تموم شد می خواست بره بهش گفتم خانوم میشه باهاتون صحبت کنم خواهش می کنم

بهم نگاه کرد و یه نگاه به بیرون کرد دید همه جا آرومه

اومد نشست کنارم گفت خوب منتظرم

بهش گفتم شما بودین صبح گفتین خدا می خواد من زنده بمونم درسته گفت آره

شروع کردم به داستانمو براش تعریف کردن آخرش گفتم به نظرت بازم من باید زنده بمونم

گفت می دونم خیلی سخته خیلی ولی تو اجازه نداری زندگیتو تموم کنی این اختیارو فقط خدا داره

شاید خدا سرنوشت دیگه ی برای تو رقم زده تو نمی تونی تو کار خدا دخالت کنی

پاشد گفت حالا بگیر بخواب باید استراحت کنی

شب بخیر

(ادامه داستان برای مطلب بعد)

چندتا عکس برای دوستان

بهت و حیرت

margetadrigi — Fri, 10 Jul 2009 09:13:10 GMT

بعد از اینکه از سر مزار عشقم اومدم بهت زده بودم ولی این بهت و حیرت از خوشحالی یا هیجان نبود

از درد بود از غم بود از غم دوری عشق از غم دل تنگی بود هنوزم باورش برام سخت بود که من دیگه شروین رو ندارم

و این عشق پاک رو دیگه از دست داده بودم نمیتونستم باور کنم دست خوم نبود بخدا دست خودم نبود نمیتونستم

حالم از اون موقع که تویه بیمارستان روانی بودم هم بدتر بود

چون حقیقتی غیر قابل باور پیش روم بود

بیشتر روزا تو اطاقم با خودم حرف می زدم فکر می کردم شروین پیشمه فکر میکردم کنارمه ولی نبود

ولی نبود و دیگه هم بر نمی گشت میشه به خدا گلایه می کردم که چرا اونو از من گرفت

همش فکر می کردم شایدمن مقصر بودم که اون از پیش من رفته خیلی سعی کردم که با خودم کنار بیام ولی

ولی غیر ممکن بود نمی تونستم خودمو قانع کنم

یه روز حدود عصر یکی در خونه ما رو زد مادرم در رو باز کرد یه لحظه از کنار در دختر خاله شروین رو دیدم

داشت با مادرم صحبت می کرد پا شدم رفتم تو اطاقم دراز کشیدم رو تخت یه لحظه حس کردم در باز شد

سرمو بلند کردم دیدم مادرم و دختر خاله شروین تو اطاق هستن تعجب کردم

مادرم گفت می خواد با تو صحبت کنه یه دفعه دختر خاله شروین گفت اجازه هست

سرمو به علامت رضایت تکون دادم اون اومد داخل مادرم رفت بیرون نشست رویه صندلی که درست روبه رویه تخت بود

منم نشستم رو تخت بهم گفت نمی خوای چیزی بگی

بهش گفتم تو مثل اینکه تو با من کار داشتی درسته؟

شروع کرد صحبت کردن گفت از خالم در مورد وضیعتت یه چیزای شنیدم و اینکه چقدر از مرگ دختر خالم ناراحتی

می فهمم درکت می کنم

یهو گفتم نه نه هیچ کس منو درک نمی کنه هیچ کس حتی خدا هم نمی تونه منو درک کنه

چند بار بگم کسی نمی تونه منو درک کنه چرا نمی فهمین

اون آروم نشسته بود و به حرفای من گوش می داد وقتی من ساکت شدم بهم گفت میدونم میفهمم

میدونم عشق شما تا چه حد عمیق بود شروین بهم گفته بود که تو چه پسری هستی

فقط می خوام بهت بگم این راهش نیست تو باید زندگی کنی تو با زندگی کردنت می تونی اون همیشه پیش خودت

داشته باشی می تونی اونم خوشحال کنی با زندگی کردنت

بازم حرفای تکراری بازم تکرار خسته شده بودم نمی تونستم تحمل کنم

(ادامه داستان در مطلب بعد)

چندتا عکس برای دوستان

مزار عشق

margetadrigi — Fri, 03 Jul 2009 08:54:18 GMT

بالاخره بعد از چندین ماه انتظار از اون بیمارستان مرخص شدم و بازم به خونه خودمون برگشتم

گرچه حال من با قبل فرقی نکرده بود

ولی بیشتر بخاطر یادگاری های و خاطراتی که با شروین عزیزم داشتم می تونست مرور بشه برگشتم

روزی که برگشتم خیلی دوست داشتم اول سر خاک شرینم برم ولی نتوستم این حرف رو به

والدینم بگم و همراه اونا رفتیم سمت خونه

دم در خونه مادر شروین رو دیدم یکم چشماش خیس بود ولی خوشحال بود و لبخند کوچیکی زد

رفتیم تویه خونه پدر شروین هم اومد و منو تو آغوش گرفت و بوسید

بعد یک ساعتی اونا خواستن برن و گفتن که ما باید بعداز ظهر بریم سر خاک

وقتی اینو شنیدم سریع گفتم منم میام رو به پدر مادرم کردم و با حالتی ملتمسانه گفتم خواهش

می کنم میشه منم برم خواهش می کنم

پدرم با لحنی آروم گفت باشه اشکال نداره ولی اگه آقای ........ راضی باشن

مادر شروین سریع گفت نه نه مشکلی نیست میتونه با ما بیاد ما عصر که خواستیم بریم بهت خبر

میدیم تا توام بیای

بعد خداحافظی کردند و رفتند

منم رفتم تویه اطاقم که حدود ۸ ماهی بود که نرفته بودم

داخل اطاق شدم به همه جاش دست می کشیدم لمسش میکردم خیلی دلم براش تنگ شده بود

نشستم رو تختم یهو چشمم به کامپیوتر افتاد و دوباره خاطره اون روزی که نتایج کنکور رو دیدم

و اون همه خاطره خوش بی اختیار اشک تو چشمام جمع شد

خوابیدم رو تختم وقتی بیدار شدم دیدم ساعت حدود ۴ بعد از ظهره بلند شدم از اطاقم در اومدم

به مادرم گفتم آقای ........ رفتند؟

گفت نه هنوز نرفتم زنگ زدن گفتن آماده شی می خوان برن

منم سریع رفتم و آمده شدم دیدم مادرم هم آماده شده بهش گفتم شما هم میاین گفت آره

رفتیم تویه راه فقط لحظه شماری می کردم زودتر برسیم

وقتی به اونجا رسیدیم حس عجیبی داشتم رفتم سمت جای که شروین من الان چندین ماه بود که

اونجا خوابیده بود و از من دور شده بود چه ارزو های که برای رسیده به هم نداشتیم

چرا باید این جوری می شد

سر خاک من یکم عقب تر از بقیه واسادم چون منتظر بودم اونا برن بعد من راحت تر باهاش حرف بزنم

موقعی که اونا داشتن فاتحه می خوندن به چشماشون نگاه می کردم اشک تویه چشماشون پر شده

بود و خیلی ناراحت بودن بالاخره بلند شدن و رفتن سر مزار پدر و مادرشون که برای اون هم فاتحه بخونن

حالا من با شروین تنها شدم نشستم کناره قبرش شروع کردم باهاش صحبت کردن

گرچه شاید فکر کنید اون که حرفای منو نمی شنیده

ولی من باور داشتم همیشه کناره منه و حرفامو میشنوه

بهش گفتم شروینم چرا به قولت عمل نکردی چرا منو تنها گذاشتی و رفتی مگه قرار نبود ما تا آخر

عمر پیش هم بمونیم و همدیگرو تنها نزاریم چرا گذاشتی رو رفتی

بعد از حدود نیم ساعت پدر و مادر شروین و مادرم اومدن پیش من و بهم گفتن پاشو باید بریم

داره دیر میشه ولی من دوست نداشتن از کناره اون برم

(ادامه داستان برای مطلب بعد)

چندتا عکس برای دوستان

انتظار

margetadrigi — Fri, 26 Jun 2009 08:56:53 GMT

روزای سختی رو تویه بیمارستان روانی می گذروندم روزای تکراری پشت سر هم میومدن و میرفتن

بیشتر روزای هفته پدر و مادرم میومدن و بهم سر میزدند

بعضی وقتا هم با پدر پدر و مادر شروین میومدن

تویه بیمارستان بعد از یک ماه تونستم یه هم صحبت پیدا کنم یه پسر تغریبا هم سن و سال خودم

البته بیشتر موقع ها که پیش هم بودیم فقط سکوت می کردیم و حرفی نمیزدیم

گرچه تا حدودی از داستان زندگیش چیزای فهمیده بودم اما نه کامل زندگی سخت و پر فراز و نشیبی

داشت و از مشکلات و سختی های زیاد کم اورده بود

بعد از ۴ - ۵ ماه دکترا فکر می کردن من دیگه داره حالم خوب میشه اما نمی دونستن که اون

خاطره نه تنها از یادم نرفته بلکه بیشتر هم شده بعضی از شبا تا صبح بیدار میمودنم و با خودم حرف

میزدم در مورد اینکه من مقصر مرگ عشقم شده بودم یا نه

شبای خیلی سختی بود انتظار برای رهای از این زندان که منو تویه خودش اسیر کرده بود

دوست داشتم برم خونه دوباره اون خاطرات قشنگمون رو زنده کنم اما سرنوشت نمی گذاشت

نمی گذاشت من برم و دوباره به عشقم برسم

عشقی که دیگه وجود فیزیکی نداشت ولی من تو خونه حسش می کردم لمسش می کردم

روزهای سخت و طاقت فرسا چرا تموم نمی شد؟

(ادامه داستان برای مطلب بعد)

چندتا عکس برای دوستان

دیوانه

margetadrigi — Fri, 19 Jun 2009 15:31:53 GMT

بعد از خودکشی که کردم چندین روز بیمارستان بودم و تحت درمان

بعد چند روز بالاخره از بیمارستان مرخص شدم همش پیش خودم فکر می کردم چرا من بازم زنده

موندم چرا دوست داشتم هیچ وقت به زندگی بر نمی گشتم ولی اینطور نشد و من زنده موندم

خیلی بیش از پیش افسرده شده بودم

به همین خاطر هم در و مادرم منو پیش روان پزشک بردند چندین جلسه این کار ادامه داشت تا اینکه

یه روز نزدیکای ظهر بازم مثل همیشه تو اطاقم درو بسته بودم و آلبوم عکس رو ورق میزدم

یهو یه حس بدی بهم دست داد و شروع کردم گریه کردن بلند شدم تند تند سرم رو به دیوار میزدم

پدر و مادرم سریع به اطاق من اومدن و وقتی پدر حالت منو دید منو محکم گرفت

عصر همون روز دوباره پیش روانپزشک رفتیم حدود نیم ساعت با من تنها تو اطاق حرف زد

بعد پدر و مادرم رو صدا زد پدرم موند تو اطاق و مادرم منو برد بیرون

چند دقیقه بعد پدرم با یه کاغذ تو دستش اومد بیرون و رفتیم سمت خونه شب تو اطاقم بیدار بودم

ولی لامپ اطاقم رو خاموش کرده بودم پدر و مادرم تو پذیرای داشتن صحبت می کردن

یهو پدرم به گفت امروز دکتر روانپزشک گفته باید پسرتون رو ببرید بیمارستان روانی

مادرم وقتی این حرف رو شنید شروع کرد گریه کردن پدرم بهش می گفت این تنها راه خوب شدن

پسرمونه باید این کارو انجام بدیم

صبح روز بعد منو خیلی زود از خواب بیدار کردن و سوار ماشین شدیم و رفتیم سمت یه بیمارستان روانی

من کاملا از داستان خبر داشتم و حرفی نمی زدم

منو به یه اطاق بردند و یه خانوم دکتر شروع کرد به معاینه کردن من و چندتا سوال پرسید

بعد دوباره رفتیم پیش پدر و مادرم مادرم منو گرفت بغل و تند تند اشک میریخت و با صدای آروم گفت

خداحافظ خیلی زود خوب میشی تحمل کن

اینبار پدرم منو بغل کرد و یه بوسه از پیشونیم کرد و شونه هامو فشار داد

من خودمم اشک از چشمام میومد و نمی تونستم جلویه خودمو بگیرم

یه آقا منو به یه اطاق برد و لباسامو عوض کرد و لباسای خودمو تویه پلاستیک کرد

از اونجا دوباره منو یش یه خانوم دکتر بردند حدود یک ساعتی باهام صحبت کرد و ازم سوال پرسید

بعد اینکارم منو به یه اطاق بردند که معلوم شد باید اونجا بخوابم و روازی سختی رو اونجا سپری کنم

صبح ها از ساعت ۹ تا ۱۲ تویه حیاط بودیم و نهار و قرص و بازم قدم زدن تو حیاط

روزا همین جوری میگذشتن و برای من بی ثمر بودن یکی دو روز بعد حدود عصر پدر و مادر من

بهمراه پدر مادر شروین اومدن دیدن من

وقتی مادر شروین منو اونجوری دید فهمیدم که خیلی ناراحت شده و افسوس می خورد

پدر شروین فقط بهم گفت باورم نمیشه تو الان تو این حالتی امیدوارم خیلی زود خوب بشی

چند دقیقه بعد مادر شروین تو یه گوشه شروع کرد باهام حرف زدن و گفت که اگه تو خوب بشی

روح شروین دخت منم پیش خدا خوشحال میشه خواهش میکنم پسرم زودتر خوب شو من تورو

مثل پسر خودم میدونم و نمی تونم باور کنم پسرم ایجوری حالش خرابه از وقتی که شروین من رفت

تو تنها کسی هستی که میتونه منو به یادش بندازه

یکی دو ساعت بعد اونا رفتن و من بازم تنها موندم هفته ها و ماه ها و ملاقات های تکراری

(ادامه داستان برای مطلب بعد)

چندتا عکس برای دوستان

خود کشی

margetadrigi — Fri, 12 Jun 2009 09:02:18 GMT

از اون روزی که شروین پر کشید و رفت دیگه امیدی برای زندگی نداشتم همه چیز رو تویه

دنیام تیره و تار میدیدم و فکر میکردم من بیخودی زنده ام

چرا من باید بدون شروین زنده باشم چرا وقتی اون زنده نیست من زنده باشم چرا ...........

روزا خیلی سخت می گذشتن و هر ثانیه برای من هزار سال می گذشت بیشتر وقتا فکر میکردم

کاش زنده نباشم این چه زندگیه خدا

صبح وقتی بیدار شدم ساعت حدود ۱۰ بود کسی هم خونه نبود

دوباره برگشتم به اطاقم سرم خیلی درد میکرد و گیج میزدم

کشومو باز کردم و عکس شروین رو که سال قبل تویه المپیاد با هم گرفته بودیمو نگاه کردم

بازم مثل همیشه شروین داشت می خندید بی اختیار اشک از چشمام اومد

یهو یه فکر به سرم زد رفتم و از اون یکی اطاق یه تیغ اصلاح اوردم خودمم نمی دونستم دقیقا

دارم چیکار میکنم فقط به روز تصادف فکر می کردم و به اون لحظه سیاه زندگیم

خوابیدم رویه تختم تیغ رو گرفتم رویه رگ دست راستم , دستم به شدت می لرزید

ولی تصمیمم رو گرفته بودم و سریع تیغ رو کشیدم لحظه درد کشیدم و پشیمون نبودم

سرم داشت گیج میرفت چشمام خواب میرفت دیگه نفهمیدم چی شد

چند روز بعد نزدیکای عصر به هوش اومدم مادرم و پدرم و چندتا دکتر بالای سرم بودن

وقتی کامل بهوش اومدم بابام گفت این چه کاری بود که کردی یه دفعه یه دکتر بردش بیرون و باهاش

صحبت کرد مادرم همش گریه می کرد و حالت خوبه عزیزم

چند دقیقه بعد پدر و مادر شروین که هنوز پیراهن سیاهشون تنشون بود اومدن

پدر شروین گفت چرا اینکارو کردی پسرم چرا به مادر شروین نگاه کردم دیدم اشک تویه چشماش جمع

شده بود و گریه میکرد

افتادم یاد اون چاقو خوردنم و ملاقات خانواده خودم و شروین که شروین هم اومده بود و چه کارای برام

کرد رفت خونمون برام گوشیمو یواشکی اورد یادش بخیر

ای کاش میمردم ای کاش

(ادامه داستان برای مطلب بعد)

حیران

margetadrigi — Fri, 05 Jun 2009 10:17:50 GMT

از اون وقتی که عشق من مرد دیگه مثل دیونه ها شده بودم

نمیدونم من کوتاهی کرده بودم یا قسمت من بودو خدا اینو می خواست به هر حال روزای

خیلی سختی رو میگذروندم

بیشتر اوقات تو اطاقم خودمو حبس میکردم و شروع میکردم مرور خاطرات و گریه کردن به خاطر شروینم

خیلی از دوستام که داستان منو شروین رو میدونستن اومدن برای دلداری من

ولی کدوم دلداری مگه میشد شروین دخت رو از ذهنم پاک کنم مگه چیزه کوچیکیه که پاکش کرد

حتی مادر شروین که یه جورای از رابطه من و شروین و عشقمون اطلاع داشت اومد و باهام حرف زد

وقتی اومد پیشم تو اطاقم من رو تخت نشسته بودمو سرمو بین دستام گرفته بودم

شروع کرد صحبت کردن از رابطه ما و علاقه که بین ما دیده و چقدر دوست داشته ما بعدا

به هم برسیم منم گه گاه آهی می کشیدم و حصرت می خوردم

افتادم یاد قولی که چند وقت پیش با شروین به هم داده بودیم و دوباره اشک از چشمام سرازیر شد

مادر شروین اینو فهمیده بود و ازم خواست که دیگه فراموشش کنم

ولی نشد یعنی هر کاری کردم نشد که فراموشش کنم

بهت زده بودم دیگه روزا تند نمیگذشت انگار عجله ی برای گذشتن نداشت

تو اون روزا بد جوری وزنم پایین اومده بود و مثل ثابق نبودم لاغر و ضعیف پدر و مادر چند بار با اجبار

بوردنم دکتر برای ضعفم

واقعا روزای سخت و نفس گیری بود دوست داشتم دیگه زندگی نکنم

(ادامه داستان برای مطلب بعد)

چندتا عکس برای دوستان

روز سیاه

margetadrigi — Fri, 29 May 2009 09:55:18 GMT

خدایا باورم نمیشه چرا باید این روز میومد چرا چرا چرا

مگه ما چه گناهی کرده بودیم که باید این مصیبت سر ما میومد

خدایا از دستت ناراحتم خیلی ام ناراحتم خیلی

چند روز بعد از قبول شدنمون تو کنکور یه روز گرم حدود ساعت ۶ عصر تو یکی از خیابونای خیلی شلوغ

بودم و رفته بودم برای انجام کاری پیش یکی از دوستام

داشتم از کنار یه بیمارستان رد میشدم که اتفاقی چشمم خورد به شروین که اون دست خیابون بود و

میخواست بیاد این طرف خیابون

یهو صدای گاز یه ماشین که داشت با سرعت رد میشد رو شنیدم رانندش با حالتی دیوانه وار

ویراژ میداد یه لحظه چشمم خورد به شروین دخت که داشت میومد داخل خیابون

و بعد یه صدای وحشتناک ترمز رو شندیم وای خدای من چه اتفاقی افتاده باورم نمیشه یعنی یعنی

یعنی شروین من بود خدایا چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟

دیوانه وار دویدم طرف خیابون رسیدم بالای سرش داشت خون از همه ی سر و صورتش میومد

نمی تونستم باور کنم دورو ورم کلی آدم جمع شده بود هر کسی یه چیزی میگفت و منم

فقط صدای نا مفهوم میشنیدم

شروین رو گرفتم بغل در گوشش گفتم تورو خدا منو تنها نزار خواهش میکنم به من نگاه کن

شروین خواهش میکنم نباید منو تنها بزاری نباید

دویدم سمت بیمارستان که همون نزدیکی ها بود

مثل دیونه ها راه میرفتم داشت عشقم تویه دستام پرپر میشد

وارد بیمارستان شدم قلبم تند تند میزد به صورتش نگاه کردم یه لحظه سرش به حالت

بی جون افتاد به شدت اشک از چشام میومد صورت شروین رو تو بغلم فشار دادم

یهو یه پرستار اومد و از دستم گرفتش و گذاشتش رویه تخت چرخ دار و بردش سمت اطاق عمل

همونجا به زانو نشستم و سرمو گذاشتم زمین

چند نفر اومدن و بلندم کردن تا یه نیم ساعتی گیج گیج بودم و هیچی حالیم نبود

بعد چند لحظه پاشدم و با پدر شروین تماس گرفتم خیلی برام سخت بود خبر دادن بهش

و داشتم میمردم

بعد یه ربع دیدم پدر و مادر شروین و مادر من اومدن بیمارستان

وقتی منو دیدن اشک از چشمای مادر شروین در اومد مادرم منو بغل کرد

پدر شروین به من گفت چی شده تورو خدا بگو خواهش میکنم الان کجاست شروین بگو

منم سرمو به طرف اطاق عمل چرخوندم پدر شروین دوید طرف اطاق و از یه پرستار که اونجا درمورد

حالش بود پرسید یه دفعه دیدم همونجا نشست و دستشو گرفت جلوی صورتش

مادر شروین داشت از حال میرفت ولی مادر من گرفتش و نشوندش رویه صندلی

بعد دست منو گرفت و برد تویه حیاط بیمارستان و ازم در مورد اتفاق پرسید

وقتی برگشتیم تو بخش هنوز پدر مادر شروین منتظر دکترا بودن

بعد چند دقیقه دیدم پدرم هم اومد و میخواست ازم سوال کنه که مادرم بردش و براش توضیح داد

که چه اتفقی افتاده پدرم اومد کنار پدر شروین وایساد و داشت دلدارش میداد

یهو دکتر اومد همه دورش جمع شدن و فقط من رویه صندلی نشسته بودم و منتظر معجزه بودم

یه دفعه دکتر گفت براتون متاسفم ضربه خیلی شدید بود و دست ما کاری بر نیومد

دنیا جلویه چشمام تیره و تار شد سرمو گرفتم تویه دستام

از لحظه که این خبر رو شندیم تا لحظه دفنش انگار ساعت ها مثل باد میگذشتن

اصلا نفهمیدم چی شد چطور گذشت هنوز هم باورم نمیشد که عشق من شروین من رفت زیر خاکا

خدایا

(ادامه داستان در مطلب بعد)

چندتا عکس برای دوستان

برآورده شدن آرزوی ما

margetadrigi — Fri, 22 May 2009 09:15:18 GMT

تغریبا اوایل مهر ماه بود و قرار بود جواب کنکور دانشگاه ملی بیاد هی امروز فردا میشد تا اینکه

یه روز یکی از دوستامو تویه خیابون دیدم گفت که راستی جواب کنکور ملی کی میاد گفت همین

دیشب اومده من رفتم ولی قبول نشدم منم بدون اینکه باهاش کامل خداحافظی کنم رفتم

سمت خونه تو راه یه کارت اینترنت خریدم تا شب بتونم از سیستم خونه برم و خودم چک کنم

وقتی به خونه رسیدم یه راست رفتم در خونه شروین و بهش گفتم قضیه چیه شروین به مادرش

گفت میتونه با من بیاد و مادرش هم اجازه داد

رفتیم خونه شروین شروع کرد با مادر من صحبت کردن دست شو گرفتم و کشیدم گفتم الان وقتش

نیست شروین خانوم

سریع سیستم رو روشن کردم و وصل شدم به اینترنت یهو صدای زنگ اومد

مادرم در رو باز کرده بود مادر شروین بود و اومده بود ببینه که دخترش بالاخره قبول میشه یا نه

وقتی وارد سایت سنجش شدیم قلبم تند تند میزد و فکر کنم شروین هم همین حالت رو داشت

وقتی می خواستم اطلاعات رو وارد کنم اول اسم شروین رو وارد کردم شروین دعوام کرد

و به این کارم اعتراض کرد ولی وقتی enter رو زدم همه ساکت شدیم و صفحه بعد اومد

خدای من قبول شده بود رتبه ۲۸۱

یهو صدای جیغ بلند شد منم اولین نفر بهش تبریک گفتم خیلی خوشحال شدیم

حلا نوبت به من رسید دستام بدجوری میلرزید طوری که چند بار کلمات رو اشتباه زدم

شروین دستو گرفت کشید کنار و خودش شروع کرد به وارد کردن اطلاعات من قلبم تند تند میزد

یه لحظه شروین نگام کرد و با حالت معصوم گفت آخی قلبش مثل گنجشک میزنه بمرم برات

وقتی که کلید enter رو زد چشمامو بستم شروین گفت برات متاسفم عیب نداره انشاالله سال دیگه

قبول میشی خودتو ناراحت نکن

من که هنوز چشمامو باز نکرده بودم شروع کردم به گریه کردن دستامو کشیدم کنار

شروین گفت ببین این مرد گنده داره چطور گریه میکنه باشه بابا میگم توام قبول کنن

وقتی خودم دقیق به صفحه نگاه کردم باورم نمیشد و هی اشکامو پاک میکردم بلند شدم رفتم

صورتمو شستم و برگشتم با دقت نگاه کردم رتبه ۹ کشوری با سیلی تند تند میزدم تو صورت خودم

و فکر میکردم خوابم به شروین گفتم تورو خدا دارم درست میبینم

گفت آره دیونه تو نهم شدی نهم باورت میشه پروفسور وای خدای من باور کردنی نبود یعنی من نهم

شده بودم شروع کردم به داد و فریاد و خوشحالی کردن اونقدر خوشحال بودم که حد نداشت

هم میخندیدم و هم گریه میکردم شروین به شوخی به مادرم گفت پسرتون دیونه شده

و همه شروع کردن به خندیدن

شب پدرم وقتی فهمید محکم در آغوشم گرفت و گفت من به تو افتخار میکنم پسرم

اون شب تا صبح خواب تو چشمام نرفت و همش بیدار بودم

(ادامه داستان برای مطلب بعد)

چندتا عکس برای دوستان